بگذارید ما یک قدری کنترل کنیم!

 پایان گرفتن نمایشگاه بین اللمللی کتاب تهران ، انگیزه ای شد تا با نقبی تاریخی مروری فشرده و گذرا بر وضعیت کتاب فروشی ها و انتشاراتی ها در یکمین و دومین سال پس از بهمن 57 داشته باشیم.

..........................................................

 حیثیت ، جان ،مال ،حقوق ،مسکن و شغل اشخاص از تعرض مصون است مگر در مواردی که قانون تجویز کند. (اصل 22 قانون اساسی) 

هر کس حق دارد شغلی را که بدان مایل است و مخالف اسلام و مصالح عمومی و حقوق دیگران نیست برگزیند. (اصل 28 قانون اساسی)

نشریات و مطبوعات در بیان مطالب آزادند. مگر آنکه مخل به مبانی اسلام یا حقوق عمومی باشند.

(اصل 24 قانون اساسی)

حکم به مجازات و اجراء آن باید تنها از طریق دادگاه صالح بموجب قانون باشد.

(اصل 36 قانون اساسی)

درست ماههایی پس از انقلاب 1979 است ، که دکتر کاظم سامی(وزیر بهداری و بهزیستی دولت موقت) و پزشک و فعال سیاسی بعدها از پا در آمده در مطب خود، در نامه ایی سر گشاده به رئیس وقت مجلس شورای اسلامی، وی را خطاب قرار داده و می گوید از جناب آقای وزیرکشور خواسته شود که در فرصت قانونی در مجلس شورای اسلامی حاضر و به سوالت زیر پاسخ فرمایند.

"افرادی که در تاریخ 25 و 26/10/59 به کتاب فروشی شبگیر، واقع در خیابان فروردین ودر تاریخ 3/11/59 به کتاب فروشی سعید، واقع در خیابان دانشگاه، حمله و ایجاد حریق کرده اند، چه کسانی بوده اند و مسئولین وزارت کشور برای شناسایی محرکین و عاملین این تعرضات چه اقداماتی کرده اند؟! و اگر تاکنون مسببین واقعه مشخص شده اند برای تعقیب قانونی آنان چه اقداماتی صورت گرفته است و وزارت کشور برای جلوگیری از وقایع مشابه و تأمین امنیت شغلی و قضایی در رابطه با اصول یادشده قانون اساسی، چه تمهیداتی به کار برده و چه برنامه ایی خواهد داشت؟! (جاما . پنجشنبه. 16 بهمن ماه 59)

چه کسانی کتاب فروشی ها را آتش می زدند؟!...

.........................................................

بهار دومین سال رفته از بهمن 57 ، درست در چنین روزهای ست که تب تعرضات به حریم جمعیت ها – احزاب (اعم از چپ و مسلمان) ، روزنامه ها و کتاب فروشی ها چنان بالا می گیرد که در فصلی بعد (یعنی درست در زمستان همان سال ، سال 59) ، افراد و برخی نهادهای ذی صلاح در نظام تازه تأسیس ولایی، نسبت به ادامه روند خطرناک این جریانات، هشداری جدی داده و خواهان شناسایی پدیده "چماقداری" و حرکات ضد انقلابی گروههای مهاجم می شوند. آنها به صراحت از مسئولین امر می خواهند که عناصر مجرم، هر چه زودتر تحت پیگرد قانونی قرار گیرند ، در غیر این صورت وضع به گونه ایی دیگر رقم خواهد خورد...

آتش سوزیهایی با مبدأ نامعلوم

........................................

دو سال نخستین پس از بهمن 57 ، آنگونه که اشاره شد همراه است با تحرکات پراکنده و متعدد در جهت تهدید و ایذاء ناشران و کتاب فروشان. اقداماتی از قبیل جمع آوری کتاب از چاپخانه ها و کتاب فروشی ها و یا تعطیل برخی واحد ها. در ادامه این روند است که ماجرا شکلی تازه و دامنه ای وسیعترمی یابد. کار به نقطه ایی

می رسد ، که برخی اماکن مذکور، با ایجاد آتش سوزی هایی با مبدأ نامعلوم ، یکان ، یکان سوخته و به کلی ویران می شوند. در اینجا با ذکر نمونه ای از این همه ، کلام را می بندیم.

بامدادان 26/10/59 ، حوالی ساعت دو و ربع  صبح ، سه نفر نا شناس ، ملبس به لباس کار نظامی با یک پیکان استیشن بی شماره مقابل انتشارات شبگیر (خیابان انقلاب ، خیابان فروردین) توقف کرده و پس از واکاوی محل، شروع به شکستن شیشه ها و قفل کرکره کرده اند. همسایه ها با صدای شکستن شیشه ها از خواب بیدار شده و تنها کاری که توانسته اند انجام دهند، اطلاع به آتش نشانی بوده، زیرا ناشناسان؛ فورأ اقدام به ریختن بنزین و به آتش کشیدن مغازه کرده اند. صبح این روز ، ماوقع جریان به اطلاع کلانتری محل رسانده می شود. و اما درست شب فردای این حادثه، یعنی نیمه شب 27/10/59، عدهایی که به ظن قوی همان افراد شب پیش بوده اند، دوباره با دو شیشه پر از مواد محترقه، راهی محل شده ف کل مغازه را به آتش کشیده و از صحنه می گریزند. به گفته شاهدان عینی ماجرا، هر انچه شب پیش سالم مانده بود ، در این شب کاملأ از بین می رود.

و این شرح گذرای جزئیات واقعه ایی بود که به گفته برخی صاحب نظران، آغازگر فاز دوم یورش به عرصه های فرهنگی کشور در آن روزگاران بوده است.

نکته جالب توجه آنکه مدیر و صاحب انتشاراتی مذکور، از جان باخنگان درگیری های روز بیست ودوم بهمن ماه 57 بوده و خانواده او نیز تحت تکقل بنیاد شهید در نظام ولایی قرار داشته اند.

خواست صنف نشر و کتابفروشان کشور از مسئولان و ورود شیخ متنفذ به صحنه :بگذارید قدری کنترل کنیم

.........................................................................

در چنین اوضاع و احوالی ست که جمع بزرگی از اهالی نشر و کتابفروشان کشور،برای صیانت از امنیت شغلی جامعه نشر و فرهنگ مملکت، از مراجع مسئول نظام، یاری می طلبند و خواهان حمایت "نهادهای انقلابی" و قانونی کشور، برای جلوگیری از حوادث تأسف بار از این دست می شوند. انتشارات مروارید ، انتشارات رز ، انتشارات آرمان ، بنگاه ترجمه و نشر کتاب ، کتاب فروشی دانشگاه ، کانون معرفت ، انتشارات نوید ،

کتاب فروشی سعید ، کانون تحقیقات اقتصادی و اجتماعی ، کتاب فروشی امیر کبیر ، انتشارات چاپ پخش ، انتشارات خوارزمی ، انتشارات فرید ، انتشارات باران ، انتشارات اشرافی ، کتاب فروشی دانشمند ، انتشارات شریعتی ، انتشارات ارس ، انتشارات گام ، انتشارات علم ، انتشارات فرزانه ، انتشارات توس ، انتشارات گوتنبرگ ، انتشارات باستان ، انتشارات روزبهان ، و...

حالا ، این آیت الله مهدوی کنی ست که به میدان می شود و خطاب به منتقدین می گوید این کارها دو بعد دارد. یک بعد تهاجمی و یک بعد هم کارهایی ست که عده ایی انجام می دهند. شیخ متنفذ با مسکوت گذاردن بخش نخست سخنان خود ، بلافاصله به آن بعد دوم می پردازد.ایشان ، ماجرا را اینگونه وا می شکاوند. "...من معتقدم اگر می خواهیم درگیری ها انجام نشود ، قبل از همه آنهایی که تحریک می کنند ، شعار می دهند و نوشته هایی را می نویسند که موجب جریحه دار شدن احساسات می شوند، آنها نباید این چنین کارها را انجام دهند... اگر آزادی ست، پس گروههای مهاجم هم می خواهند شعار بدهند، شما چکار به آنها دارید؟ و چرا آنها را با سنگ می زنید ؟" مهدوی کنی از این همه نتیجه می گیرد " پس بگذارید ما یک قدری کنترل کنیم ..."

حرف اول ، حرف آخر

..............................

حرف اول و حرف آخر داستان،مربوط است به دوسال پیش تر از همه این حرف ها و جدل ها.

 آن هنگام که در تاریخ 3/11/57 ،بنیان گذار جمهوری اسلامی، رو در روی خبرنگاران ایرانی در پاریس قرار گرفتند، در پاسخ به خبر نگاری که گفت" که چون بعضی گروههای کوچک ، نقطه نظر های شخصی خود را بر ایران اعمال کرده اند ، بر اساس نامه ها و تلفن هایی که می شود بعضی ها می گویند ما از زیر چکمه استبداد به زیر نعلین استبداد می رویم... " ایشان، این عده را عمال شاه خوانده و اضافه می نمایند " آنها که این حرف ها را

 می زنند ، سالهاست که می زنند . و این ها را شاه به آنها دیکته کرده است . و آنها را به شما می گویند برای اینکه بخواهند شاه را برگردانند." آیت الله، خطاب به افراد مورد اشاره خبرنگار می گویند ، به آنها بگویید شاه دیگر بر نمی گردد و شما اگر حکومت اسلامی را ببینید ، خواهید دید که دیکتاتوری در اسلام اصلأ وجود ندارد.

هوای بارانی و کتیبه جاری

_{بارون شادی میاره و شاید یه روزی هم آزادی}

هوای تهرون ابریه و الان که دارم می نویسم ، بارون شدیدی می یاد. باد بارون رو پخش می کنه و من از این بالا دارم بزرگراهو نگاه میکنم .خیلی زود باز آفتاب می زنه. اصلأ اگه دیالکتیکی به قضیه نگاه کنین جز این نمی شه. یاد صحنه هایی افتادم از مستند بهمن مقصود لو و مسلم منصوری در فیلم "شاملو ، شاعر بزرگ آزادی ". کوچه هایی بی انتها و عبور آدما...

 آه اگر آزادی سرودی می خواند کوچک / کوچکتر حتی از گلو گاه یکی پرنده ...

روزهایی عجیب خاکستری هست. زیاد دستم به نوشتن نمی ره و دوست دارم بیشتر، اوضاع تماشایی رو نگاه کنم. وضعیت بغرنجیه و عمل صحیح سیاسی خیلی دشوار. پیشنهاد می کنم یک نگاهی به پرسش و پاسخ  ویژه نامه نشریه آرش ، شماره ۹۱ ، با فعالان سیاسی و اجتماعی درباره انتخابات بیندازید. اخبار روز و عصر نو مطالب رو گذشتن. ممکنه این لینک البته فیلتر باشه.  پرویز قلیچ خانی خوب کار می کنه ، و "آرش" معمولأ پرباره.

..............................................................

پرويز قليچ خاني (به نقل از عصر نو)
انتخابات نهمين دوره‌ي رياست جمهوري
در جمهوري اسلامي ايران

سندیکا؛ وحشت ، وحشت و وحشت... خبر مهم این روزها که گم شد در میان هیاهوی ورود دوباره عالیجناب سرخپوش به صحنه انتخابات، قلع و قمع اعضای هیات موئسس سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه جلوی چشم مأموران نیروی انتظامی بود.مضروب شدن آقای اوسانلو ، و آنچه بر سر گروهی از سندیکالیست های ما آمد که می خواستند پس از قریب به دو دهه ، سندیکای خود را بر پا دارند ، زنگ خطری ست جدی برای تلاشگران عرصه سیاسی و اجتماعی ایران امروز. تولید وحشت و هراس از شکلگیری تشکل های مختلف صنفی و تن لرزه از جان گیری دوباره کلمه "سندیکا" چنان ، این داعیه داران اصلاح طلب حکومتی را  بر آشفته که گویا قرارشان این است تا از هیچ بربریتی چشم نپوشند. درست در چنین فضایی ست که مایکل لدین ها ، و کارگزاران ایرانی شان نیز دم می رقصانند و عملأ با عدم پوشش دهی مناسب ، آنگونه که باید ، به این همه، ماهیت دموکراسی هنوز نیاورده خود را عیان می کنند... روزهایی پیش که سوار اتوبوسی بودم در ساعات پایانی شب ، با راننده خسته اتوبوس سر حرف را باز کردم، گفتم از احیای دوباره سندیکا چیزی شنیده ای؟ پاسخم داد آری. می گفت مگر می گذارند آقا ! "چند وقت پیش ، چند تا از بچه ها را که رفته بودند دنبال کار اتحادیه، حراست اداره احضار کرده و گفته هر چه بخواهی می دهیم ، فقط کار اتحادیه رو ول کن. طرف زیر بار نرفته و هزار مشکل براش درست کردند..." راننده اتوبوس از وضعیت بیمه های درمانی می گفت و شرایط طاقت بر کار رانندگی در کلان شهر تهران بی هیچ حمایتی از سوی نهادهای ضیربط! برایم تعریف کرد که چطور یکی از همکارانش با یک ماکسیما(ماشینی بالای ۳۰ میلیون تومان در ایران) تصادف کرده و مجبور شده برای دادن خسارت که از حد معین پرداخت شرکت واحد بیرون بوده ،تمام  جهیزیه ء دخترش را فروخته و تقدیم آقای ماکسیما سوار (غالبأ دلالان،واسطه ها  و نورسیدگان در جمهوری اسلامی کند .) تازه بقیه حقوق او نیز قسطبندی شده است برای پرداخت جریمه...

باری،گفته اند در این حادثه ، مهاجمان که حدود سیصد تن بوده اند، با هدایت  تشکل حکومتی"خانه کارگر "  با چندین اتوبوس به محل برده شده اند. این مهاجمان لابد - خودسر-!! ، ضمن منهدم کردن وسائل ، اسناد و کتاب ها و مضروب کردن اعضای سندیکا ، می خواستند زبان آقای اوسانلو را با چاقو ببرند!! نمی دانم واقعأ چه باید نوشت و از کجا؟!.. جالب تر از همه اینکه دوربین و وسائل خبرنگاران دو خبرگزاری مهم جمهوری اسلامی به دست مأموران انتظامی توقیف شده ، تا کسی نتواند تصویری حتی از محل وقوع فاجعه بر نگاتیو های امانت دار حک کند. اوسانلو ، در بیمارستان لقمان بستری ست و ساعاتی پیش، خبردار شدم که حالش رو  به وخامت بسیار گذاشته و به زیر چادر اکسیژن رفته است. هنوز به دیدارش نرفته ام. .گویا در کار انتقال او هستند به بیمارستانی دیگر.  من لحظه به لحظه اخبار را دنبال می کنم . خواهم نوشت بیشتر...

سری جدید برنامه "هویت" در راه!

روز سه شنبه بیستم اردیبهشت ماه ،عصر هنگام ، حسین شریعتمداری ، نماینده ولی فقیه در روزنامه کیهان، ضمن حضور در غرفه این روزنامه، به پرسش و پاسخ با مردم پرداخت. خبر داغ ، اعلام کاندیداتوری رفسنجانی بود ، وقتی نظر شریعتمداری را در این مورد پرسیدند ، او گفت " نظری ندارد". از او درباره اظهارات اخیر آیت الله شاهرودی در مورد وجود شکنجه و شدت این شکنجه ها در زندان های ایران پرسیدم و این که ایشان گفته اند چه بر سر یک جوان ایرانی رفته است، شریعتمداری گفت، این مساله را قبول ندارد!..یکی پرسید بالاخره دود سفید چه زمانی از دودکش جناح راست بر خواهد خواست؟ او پاسخ داد، "هنوز هیچ اجماعی صورت نگرفته است.وقتی در مورد دلائل این تأخیر بی سابقه از او پرسیده شد، او به خروج برخی از کاندیداها از شورای هماهنگی اشاره کرد. از شریعتمداری پرسیده شد که نظرش در مورد حضور برخی چهره های نظامی در انتخابات چیست؟ او گفت "برای کسانی که در روزهای پرحادثه از جان خود مایه گذاشتند ، به مراتب بیشتر از کسانی که از صحنه دور بودند ارزش قائل است. مهدی حبیبی از اعضای دفتر تحکیم و دبیر انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر، به او گفت ، آیا ما حق داریم بالاخره یک نسخه از حکم خود را داشته باشیم؟  و شریعتمداری پاسخ داد در این مورد می توانید نظر خود را نوشته و برای روزنامه ما بفرستید. ما مطلب را می زنیم، آقایان جواب می دهند، اگر حقی ضایع شده بود می پذیریم. مدیر مسئول کیهان در پاسخ به این پرسش که چگونه می گویید حقوق بشر در ایران از همه دنیا جلوتر است؟!... پاسخ داد ، من نمی گویم جلوتر است، حقوق بشر ما فوق العاده است. وقتی از او پرسیده شد، چگونه در جمهوری اسلامی متهم از اولین مرحله دادرسی و بازجویی از حق داشتن حتی یک وکیل ممنوع است، این به سیستم قضایی ما مربوط است. او بار دیگر تأکید کرد، ما(منظور نظام جمهوری اسلامی) فوق العاده ایم در حقوق بشر . از شریعتمداری پرسیده شد ، شما که می گویید اصلاح طلبی در نفس دین موجود است ، پس چرا این همه به دولت خاتمی حمله می کردید؟ و چرا پیش از دوم خرداد از اصلاحات نمی گفتید؟ او پاسخ داد " ما این کار را نمی کردیم. شما روزنامه ما را نخوانده اید." از او پرسیده شد ، شما آخر کی از جامعه مدنی در روزنامه تان گفتید؟ او گفت :"جامعه مدنی اهانت به مردم است." فردی در میان جمعیت گفت، دیگر بس است!، شما از این همه انحصار طلبی خسته نشدید؟  هنوز سیر نشده اید؟ نماینده آیت الله خامنه ایی در کیهان  خطاب به او گفت لطفأ صدایتان را پایین بیاورید ! ، من می شنوم. او در پاسخ به واکنش مردم و شخص مذکور ، تنها به یک جمله بسنده کرد " دلم برای این حال شما می سوزد." جوانی دیگر از میان انبوه جمعیت خود را به شریعتمداری رساند و گفت ،من اصلأ از سیاست سر در نمی آورم و دوست هم ندارم که بدانم، شریعتمداری بلافاصله گفت" نه ،خوب است که بدانید" ، جوان ادامه داد، "من مطلب بسیار شرم آوری در باره حکیم عمر خیام ، فروغ فرخزاد و صادق هدایت در یکی از ستون های روزنامه شما دیدم. هنوز این شماره روزنامه را دارم. قبول دارید که به آنها توهین کرده اید؟.. " شریعتمداری گفت ، برخی صاحب نظران می گویند، عمر خیام شاعر ، همان عمر خیام ریاضیدان نیست. نظر ما این نیست.برخی هم می گویند بعضی از اشعار او که به یک ریاضیدان نمی خورد را به او نسبت دا ده اند. اما در مورد فروغ فرخزاد و صادق هدایت نظر ما همان است." جوان به سخنان شریعتمداری واکنشی شدید نشان داد. و مدیر مسئول کیهان در حالی که لبخندی بر لب داشت ، به او گفت که خونسرد باشد.  وقتی از نماینده رهبر درباره معنی آخرین اظهارات آیت الله خامنه ایی " اصول گرایی اصلاح طلبانه " پرسیده شد. او گفت این موضوع را خود "آقا" از همه بهتر تشریح کرده اند.شریعتمداری ، در مورد موضع کیهان ، نسبت به دولت خاتمی در هشت سال گذشته ، گفت " وقتی عکسی در خارج از کشور  خاتمی را در کنار گیلاس های شراب نشان داد ، تنها ما بودیم که نوشتیم این ها دروغ است و کار خارجی هاست. بعدأ نشریه نیمروز لندن که مال سلطنت طلب هاست، علیه ما موضع گرفتند و گفتند نه کیهان دروغ می گوید  این عکس ها را خود ما فرستاده ایم.." او در پاسخ به پرسشی در مورد احتمال حضور میرحسین موسوی در انتخابات ،  این احتمال را اندک اعلام کرد . شریعتمداری ، درباره شروط موسوی برای کاندیداتوری انتخابات گفت که این حرف های آقای موسوی نیست. این قضیه سیاسی است. او اضافه کرد، "بنده با شناختی که از عقل و درایت و پایبندی های ایشان به مبانی نظام دارم، معتقدم که این شروط از جانب ایشان مطرح نشده است.  از مدیدر مسئول کیهان  درباره اخلاق و شرف مطبوعاتی پرسیدم و بخش "نیمه پنهان " در این روزنامه. او گفت خواهشم این است که با دقت، مطالب نیمه پنهان را بخوانید. همه مطالب منبع دارد... وقتی از نماینده رهبر جمهوری اسلامی پرسیده شد که چگونه است اگر کیهان از افرادی می نویسد و یا در مورد چیزی ، به فاصله کمتر از یک هفته  مساله اجرا می شود.    (بلافاصله همان افراد مورد اشاره کیهان بازداشت و... می شوند) ، وی  پاسخ داد این موضوع  در مورد مسائل اقتصادی صدق می کند. فردی در میان جمعیت گفت چطور کمتر از یک هفته  پس از موضع گیری کیهان نسبت به سایت اورکات ، این سایت هم فیلتر شد.. شریعتمداری پاسخی به این پرسش نداد و گفت چرا به دانشگاه هاوایی اشاره نمی کنید؟.. فردی دیگر پرسید ، این قضیه شامل حال مدیر عامل دخانیات هم می شود؟ نماینده رهبر گفت " همه مسائل کار ما نیست" وقتی در مورد برنامه هویت از حسین شریعتمداری پرسیده شد ، او پاسخ داد ، در ساخت برنامه هویت بنده دخالت داشته ام و به آن افتخار می کنم. معتقدم که باید سری دو ، سه ، چهار، پنج هویت هم در آینده ساخته شود...

 هر آنچه سخت و استوار است ،دود می شود و به هوا می رود!

کارل مارکس

  این مطلب که به مناسبت پنجم ماه مه(۱۵ اردیبهشت ماه) ، سالروز تولد کارل مارکس نوشته بودم، با  جرح وتعدیل  فراوانی ، امروز در شرق به چاپ رسید. این روز ، روز جان باختن بابی ساندز ، مبارز ایرلندی هم بود. خیلی کوتاه به او هم اشاره کرده ام. اشتباه کردم که اصل مطلب رو نگه نداشتم. به هر حال...

اینجا می توانید به مطلب سر بزنید.

جوانان ایران؛ یک جرقه کافیست !

نمی دانم طنز روزگار است این، یا حدیث بی قراری ما که تاریخمان چنین سویه ی تکرار به خود گرفته است. هر چه می گذرد بر این یقین استوار تر می شوم که ما ملتی هستیم بی حافظه تاریخی.  مرور آنچه در یکصد سال اخیر ، پس از انقلاب مشروطیت، بر میهن ما گذشت، همه و همه نشان از راه های رفته را دوباره پیمودن است. انگار دیگر عادتمان شده است که با فال و شعبده _فردای خود را رقم زنیم و تازه هر فردایی را هم خواهان نیستیم ما. همیشه سپیده ناب خواسته ایم! و همیشه روز از نو ، روزی از نو... گاهی آنقدر تند رفته ایم که اندک توانمان را نیز به صلابه کشیدند و گاهی چنان در انزوا و بی عملی فرو رفتیم که" آپولیتیسم" گریبانگیرمان شد و نسبت به تحولات سیاسی  و اجتماعی میهن مان، لا قید شدیم. لا قید شدیم نسبت به ریشه های رنج مردمانمان. و فراموش کردیم مسائل میهنی و طبقاتی را. این را می گویم چرا که در روزهای اخیر ، که بحث انتخاب و انتخاب شدن در میان است، بی اعتنایی بی سابقه ایی می بینم میان هم نسلی ها نسبت به روند تحولات جاری. در دانشگاه و خیابان که می روی چنان همگی غرقه در  به پایان بردن روز خود اند که اصلا مجالشان نیست تا دمی هم درنگ کرده و به فردایی که به هر حال دارد برایشان رقم می خورد بیاندیشند. گفتم به هر حال دارد رقم می خورد برایشان و برایمان ، اما این نه بدان معناست که ما را این چنین به انفعال وا دارد. آن هم در هنگامه ایی که نیروی خارجی بیخ گوش ما کمین کرده و سیاست گذارانمان نیز همچنان به بازی دگر مشغولند. با جوانان که همصدا می شوی این روزها، وقتی از آنها می پرسی، خب فکر می کنید بعد از رفتن خاتمی ، شاید عرصه را بر شما تنگ تر کنند،دیگر ککشان نیز نمی گزد و گویی یک دل نه صد دل به سیاست هر چه  پیش آید خوش آید دل بسته اند.  اغلبشان تفاوتی شان نیست دیگر که مثلأ رفسنجانی بیاید یا ابراهیم یزدی...وضعیتی بغرنج که استمرارش زنگ خطری ست برای نخبگان و تلاش گران سیاسی و اجتماعی و به همان اندازه برای حاکمیتی اقتدار گرا که هیچ اندرزی به کتش نمی رود. همان جوانانی که درست نزدیک به شش سال پیش، جلوی کریستین امانپور و تیم شبکه سی ان ان را گرفتند و با اهدای یک شاخ گل به آنها، خواستند آنها هم به روحانی خوش ادا رأی بدهند ،امروز

 بی صبرانه در انتظار تعققیری اند که از برون مرزهدیه شود. البته می توان به ضرس قاطع گفت که جز شمار بسیار قلیلی از اینان ، همگی تجاوز و دخالت نظامی خارجی به میهن شان را محکوم می کنند. هر چند ممکن است بسیاریشان از ساز و کار برنامه های بلند مدت غرب و نیز نقشه خاورمیانه بزرگ ایالات متحده بی اطلاع باشند اما همگی واژه مشترکشان نام" ایران" است. همین و بس. دیگر برای جوانانی که امروز در کوچه خیابان های پایتخت می بینیم، پسرانی که به شیوه آخرین مزون های پاریس و نیو یورک خود را آراسته اند و دخترانی که تازگی ها روسری شال مانندشان را انقدر باریک می کنند که گیسوان شبق گون براقشان از دو سوی سر،

زیباییشان را دو چندان می کند، تفاوتی نیست که فلان سردار در صورت پیروزی در انتخابات، چه برنامه ای برایشان دارد و یا فلان وزیر سابق علوم در مصدر ظاهرأ شخص دوم مملکت چگونه می خواهد به کار دانشگاه سامانی دهد.تو گویی قهرقهرند با هر آنچه به مکانیزم انتخابات مرتبط است.  اما سکه رویی دیگر نیز دارد وآن اینکه همه و همه این جوانانی که شرحشان رفت، بدل به بمب هایی  شده اند، خاموش و آماده انفجار. تنها جرقه ای کافیست تا این نسل ِ چنین فرو رفته در اندیویدوآلیسم را به حرکت وادارد و "منش جمعی" را دیگر بار به منصه ظهور بگذارد. مهم هم نیست که این حرکت به کدام سو سر نهد در آغاز راه.  چرا که قریب به یقین گام نخست در این حرکت ِ فراگیر ِ جمعی، به سوی  غرب و ساز و کارهای نظام سرمایه خواهد بود ولی آنگاه که جنبش به بار نشست ، و طعم میوه خوش رنگ حرکت توده ایی را چشید، آنگاه، تازه ، بازی ما شروع می شود و جوان ایرانی نیز که حقوق اولیه اش به رسمیت شتاخته شده است ، هم پای هم نسلانش در سیاتل،نیویورک و پایتختهای اروپایی ، به سیاست های صندوق بین المللی پول ،  حاکمان جنگ سالار کاخ سفید و... دهان به فریاد و اعتراض گشوده و سرود خوان می شود که جهانی دیگر ممکن است! پس راه درازی ست در پیش، تا ما، تازه، بازی را آغاز کنیم  و پس از آن است که مدعیان، در قیاسی عادلانه خواهند توانست چوب محک را به کار گیرند و درجه هوشیاری انبوه هم نسلیان را اندازه کنند...

روز جهانی آزادی مطبوعات در محل انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران

محسن کدیور:جرأت دارید فردا بخش کوچکی ازحرف های مرا

منتشرکنید؟!

عیسی سحر خیز، در هنگام پایان سخنان کدیور می گوید من از جلسه بیرون می روم! خود او و حضار می خندند. من هم اینجا همزمان بلند شده ام ودر حال بیرون رفتنم. رفتم بیرون تا صدای باران را خوب بشنوم! امروز عصر بارانی شدید هوای تهران را پاکیزه کرد.

به استقبال روز جهانی آزادی مطبوعات.

گرامی باد اول ماه مه ، روز جهانی کارگر!

از حرکت ما چرخ جهان میگردد

وز وحدت ما جهان جوان می گردد

اوج حرکت و وحدت ما کارگران

در اول ما مه عیان می گردد

از مسکوب زياد نوشتيد!

يکم ارديبهشت ماه! امروز در پرسه و متر کردن فضای مجازی مديای ايرونی مطلب جالبی ديدم از هوشنگ اسدی درباره شاهرخ مسکوب در گويا. اتفاقأ همين چند روز پيش داشتم مطلبی درباره آخرين روزهای فروردين ماه ۵۸ می نوشتم و آن طرح ترور ۱۹ روزنامه نگار. که در همان روزها گفتند و نوشتند که قرار بوده کارگزاران رژيم پيشين ايران ، در آن يکمين روز مانده تا پيروزی قيام ، يعنی بيست و يکم بهمن ماه تعدادی از فعالان سياسی را کشته ، از جمله نوزده روزنامه نگار از اعضای تحريريه و شورای سردبيری سه روزنامه بزرگ کشور. کيهان ، اطلاعات و آيندگان. حالا پس از اين ۲۶ سال واقعأ از چند و چون و صحت اين خبر ، هيچ اطلاعات دقيقی هم البته نيست. ولی نام هوشنگ اسدی هم تو ليست بوده و خيليای ديگه. به هر حال با کند وکاو در مطلب، ما هم رفتيم تا تحريريه زنده ياد رحمان هاتفی و باقی ماجرا!...

آره ، مسکوب رفت. ما هم رفتيم به بدرقه اش . البته من تو مراسم نتونستم برم ولی منظور اينه که هی نوشتند و نوشتيم و می نويسند همچنان از او. و چرا که نه؟ واقعأ ، من نمی فهمم ، چرا نبايد بنويسنند آخر؟! بله ، بله ما مرده پرست هستيم و و و.. کيه که اينو منکر بشه با يه ذره شناخت از ما و فرهنگمون و... ولی سکه همش يه رو نداره.ما بايد بنويسيم شايد صد برابر بيشتر از اين در مورد آدمامون. بزار باز هم بعضيا مقايسه مع الفارق بکنند و هی بگن ديدی گفتيم اينا چه جور مرده پرستائين! مهم نيست اما. اينجا پای اضمحلال يه فرهنگ در ميونه. بزار صد برابر از اين حتی بعد از مرگ يکی بنويسيم. اينا ديکته های ماست. از حافظه تاريخيمون که هيچ خبری نيست.پس بزار هی بنويسيم و بنويسيم ، شايد يه روز کارگر بی افته!   آخه ،شنيدم از يه جا هايی هم گفتن يه بخشنامه دادن به  صاحبان قلم  که خيله خوب . کافی بود!  از مسکوب زياد نوشتيد. ديگر نمی نويسيد و گر نه... خوب ، به هر حال تحمل هم حدی داره ! چند روز پيش يکی از مسکوب می گفت و اين که مرگش چقدر غريبانه بوده و از هدايت گفت و ساعدي و غيره.گفتم ، قبول مرگ غريبی بود. باز هم تو پاريس! باز هدايت . باز ساعدی که چه غربتی کشيد و هميشه فکر کردم  ، فرجام ساعدی ، آيينه ايست تمام نما از پايان تراژيک يک روشنفکر ايرانی . او شرف روشنفکری معاصر ايران بود. با همان هوش سياسی شهره اش در بزنگاههای تاريخی مملکت ما. با تمام تعاريفی که از قاموس  يک روشنفکر واقعي، متعهد و نو گرا می شه ارائه داد!و... اما من می خواهم از غربت اندر غربت سفر کرده گان ؛خانه؛ بگويم . همان که ؛به آذين؛ بزرگ گفت ؛ از آنها که به خاک شدند در غربت محض وطن. بی حتی که لحظه ای بتوانند آن خنجر فرو شده در کتف خود را در آورده و برای ما مايان جای زخم ها را نشان دهند. مايانی که هنوز در پيچ و خم يک کوچه ائيم و به قول ؛سايه؛ در شعر  مرثيه  که بسياری از زيبا ترين های اشعار  او به حسابش می آورند ، .../سينه می بينيد و زخم خون فشان ، چون نمی بينيد از خنجر نشان ! / بنگريد ، ای خام جوشان بنگريد!.... به هر حال ، وقتی به غربت آن زيبايان فکر می کنی هدايت و ساعدی و مسکوب نيز می آيند در کنار تو و مصرانه می خواهندت که از حديث غربت آنها در گذری و در غربت اندرغربت آن رفتگان که نام هاشان را  همچنان کم بر زبان آورده و می آوريم ،  از ديده خون بی افشانيم و نه اشک!...