سهیل آصفی

یاد واپسین لبخند انوشه در گفتگو با نصرت‌الله نوح

«ملاحظه می‌فرمایید كه وضع روزنامه نگاران از كجا به كجا رسیده است. نسل اول روزنامه نگارانی كه در برابر سردار سپه و حتی پس از تاجگذاری پهلوی اول و در سال‌های پیش از کوتای 28 مرداد 32 و دهه 50 خورشیدی آنگونه در برابر استبداد ایستادند كجایند؟! یا در سینه گورستان خوابیده‌اند و یا در تبعیدند. اینك بقیه در این فكرند كه فقط روزنامه خود را با آگهی‌های دولتی و خبرهای بولتن آن حفظ كنند تا مبادا به سرنوشت میرزاده عشقی، ملك الشعرای بهار، عارف قزوینی، فرخی یزدی، خسرو گلسرخی و رحمان هاتفی و... دچار شوند. اما معتقدم هر زمانی افرادی پیدا می‌‌شوند كه پرچم را در دست گرفته و ادامه دهند...»

این‌ها را نصرت‌الله نوح می‌گوید. نویسنده، پژوهشگر و روزنامه‌نگار پیشکسوت ایران كه حالا روزهای پر شماره‌ای است كه در شهر سن هوزه در شمال كالیفرنیا اتراق كرده و در یادمانده‌های خود در "پژواك" كه اكنون در چهار جلد كتاب او گرداوری شده‌اند از یارانی چند می‌گوید و دورانی كه حرف اول بود در آن شرنگ تحول.

نصرت الله نوح كه لقب "مرد حافظه ایران" را به او داده‌اند در هفتاد و هفت سالگی همچنان رو به "فردا" دارد. او كه پس از انقلاب بهمن سال 57 در كنار چهره‌هایی چون محمد قاضی، محمود اعتماد زاده" به‌آذین"، فریدون تنكابنی، احسان طبری، مهرداد بهار، هوشنگ ابتهاج "سایه"، رحیم نامور، ژاله اصفهانی و جمال میرصادقی و... در "شورای نویسندگان و هنرمندان ایران" فعال بود، هنوز نخستین محل شورای نویسندگان در خیابان دانشگاه، ضلع جنوب شرقی دانشگاه (آناتول فرانس) را به یاد می‌آورد. روزهایی مصادف با بمباران تهران بوسیله هواپیماهای عراقی.

« هواپیماهای عراقی انقدر نزدیك به زمین حركت می كردند كه ما از پنجره‌های اتاق شورای نویسندگان می‌توانستیم خلبانان آن را ببینیم و عبور هواپیماها ساختمان و پنجره را می لرزاند. جلسه شورا از وحشت بمباران تعطیل شد و هر كس وسیله‌ای می جست كه از معركه بیرون برود...»

با نصرت‌الله نوح به گپ و گفتی نشسته‌ایم با زمزمه‌ی نام‌هایی چند. ثمین باغچه‌بان، ناوی وظیفه هوشنگ انوشه، سیاوش كسرایی، احمد شاملو، اردشیر محصص، رحمان هاتفی، داوود نوروزی و كیهان در آن مقطع تاریخی حیات خود.

س.آ

ادامه مطلب

+ نوشته شده در Sat 17 Jan 2009ساعت توسط سهیل آصفی |

"خاورمیانه دیگری ممکن است"، گزارش تظاهرات ضد جنگ مونیخ

گزارش تصویری از: فوتوبلاگ کاوه رستم خانی

شنبه،سومین روز از سال نو میلادی،میدان ادئون پلاتز شهر مونیخ شاهد تجمع بزرگی از مخالفان جنگ و فعالین جنبش صلح بود که خواهان پایان هر چه زودتر حملات اسرائیل به غزه بودند. حالا آنسوتر میدان "گشویسترشل" که بنام "خواهر و برادر شل" از گروه مقاومت "رزهای سفید" که قربانیان دوران فاشسیم هیتلری بودند نامگذاری شده است هوای سرد و سوز زمستانی ماه ژانویه در برابر اخبار هر روزه ی جنگ و خشونت در خاورمیانه رنگ می بازد تا جمعیت یک به یک با شعارهای رنگ به رنگ که همگی جنگ و جنگ افروز را محکوم می کردند گرد هم آیند و در میانه ی نور و رنگ و موسیقی حرکت چند هزار نفره بسوی مرکز شهر آغاز شود. پرچم های رنگین کمان که همه از صلح پایدار می گفتند و خواهان خاورمیانه ای عاری از خشونت بودند در هوا رقصیدند و پرچم های سرخ رنگ و تصاویر چه گوارا بر فراز دست هایی بود که با شعار "خاورمیانه دیگری ممکن است " و "نه به امپریالیسم" خواهان صلح بودند و آزادی و برابری.

ادامه مطلب

+ نوشته شده در Sat 3 Jan 2009ساعت توسط سهیل آصفی |